Wielka Pętla Bieszczadzka - dzikie południe

To najlepsza baza wypadowa pod klasyczną pętlę. Zrób tu paliwo, bo dalej stacje nie zawsze będą wtedy, kiedy akurat zaczynasz o nich myśleć.

Ruch robi się tu jeszcze miejski, ale zaraz po wyjeździe zaczyna się właściwy bieszczadzki klimat. To dobry moment, żeby przestawić głowę z miasta na płynne turyściarskie tempo.

Pierwszy sygnał, że Bieszczady mają własne zasady. Łaty, nierówności i lokalny ruch potrafią pojawić się nagle, ale dalej jest tylko lepiej pod względem widoków.

Jedno z tych miejsc, gdzie zawsze kręcą się motocykliści. Kawa, coś na ząb i szybkie sprawdzenie pogody to tutaj standard.

Widoki zaczynają robić się konkretne, a droga przyjemnie faluje. Nie jedź na pałę, bo na poboczach zdarzają się rowerzyści, psy i żwir po zimie.

To tutaj czuć przestrzeń i oddech Bieszczad. Odcinek jest szybki, ale złudnie prosty. W cieniu drzew potrafi zalegać wilgoć nawet przy ładnej pogodzie.

Dobra miejscówka na ostatni postój przed powrotem do Ustrzyk. Widokowo nadal świetnie, ale ruch zwykle trochę większy niż w głębi gór.

Wracasz do bazy z pełną głową zakrętów i krajobrazów. To dobry moment, żeby zostawić moto i dłużej posiedzieć, zamiast od razu lecieć dalej.