Okolice Wrocławia: Wzgórza, Stawy i Łono Przyrody

Dolny Śląsk to nie tylko Karkonosze i Góry Sowie. Kiedy nie masz całego dnia na wyprawę na południe, a głowa domaga się przewietrzenia, najlepszą ucieczką z ryczącego Wrocławia jest ucieczka na północ. Ta propozycja to idealna odpowiedź na chęć spędzenia czasu na “łonie przyrody” bez wielkiego planowania i pakowania kufrów.

Rytm i charakter trasy

Droga zaczyna się od spokojnego wyjazdu w stronę Wzgórz Trzebnickich. Ten teren pozytywnie cię zaskoczy – płaska do tej pory nawierzchnia zaczyna przyjemnie tańczyć, a sady i pola tworzą uroczy, wręcz toskański mikro-klimat. Zakręty są tutaj łagodne, nawierzchnia przyzwoita, więc można rozgrzać opony i zrzucić z siebie miastowy stres.

Prawdziwa magia zaczyna się jednak nieco dalej. Gdy miniesz Trzebnicę i skierujesz koła na Sułów, wjedziesz do Doliny Baryczy. To absolutna przyrodnicza perełka – królestwo gęstych lasów, grobli i gigantycznych Stawów Milickich. Ruch samochodowy staje się tu znikomy, wjeżdżasz w zacienione ścieżki i zaczyna zapowiadać się sielska, motocyklowa wycieczka w wolnym tempie.

Dla kogo jest to zestawienie?

To nie jest odcinek na zamykanie obrotomierza. Trasa faworyzuje sprzęty o spokojniejszej charakterystyce: klasyczne mastery, cruisery, lekkie nakedy i duże turystyki, dla których priorytetem jest łapanie zapachu sosnowego lasu. Na całej trasie natkniesz się na kilkanaście świetnych punktów widokowych (szczególnie na groblach) na szybkie zdjęcia i rozprostowanie nóg.

Wskazówka: Zawsze miej pod ręką spray na komary, bo Stawy Milickie w letnie wieczory bywają pod tym względem wymagającym terenem!

Pętla domyka się gładko sprowadzając nas z powrotem do granic miasta w okolicach Długołęki/Oleśnicy, co czyni ją cudownym kompromisem pomiędzy odległością a kontaktem z nienaruszoną naturą. Zero pośpiechu, dużo przestrzeni.